روانشناسان،یادگیری راتغییرنسبتا پایداری می دانند که براثر تجربه درتوانایی های بالقوه فردبه وجود می آید. درتوضیح این تعریف ،لازم است اصطلاحات تغییرنسبتا پایدار،توانایی بالقوه وتجربه شرح داده شود. منظورازتغییرنسبتا ((پایدار)) تغییری است که کم وبیش دوام دارد نه تغییرموقتی وناپایدارکه دراثرعواملی مانند خستگی،مصرف دارو وعادت به تاریکی به وجود می آید.

هدف از(( توانایی بالقوه)) عبارت است ازتوانایی که فرد وجوددارد،اماهنوز ظاهرنشده است،مثلا عده ای ازما این توانایی را داریم که خلبان ماهری شویم اما درحال حاضر نمی توانیم خلبانی کنیم . دراین مورد گفته می شودکه توانایی مابرای هدایت یک هواپیما بالقوه است وهنوزبه فعل درنیامده است.
هدف ازکاربرد کلمه ((تجربه ))این است که تغییراتی را می توان به عنوان یادگیری به حساب آورد که محصول تمرین باشد نه تغییراتی که دراثر رشد وبلوغ، مثل رشد قد و وزن به وجود می آید . شاید مهم ترین سؤال هرمعلم این باشد که چگونه می توان یادگیری،به ویژه یادگیری مطالب درسی رامؤثرتروپربارترکرد. بسیاری ازروانشناسان، یادگیری را درشرایط دقیق وکنترل شده مطالعه کرده اند تا ماهیت یادگیری را بهترکشف کنند وچگونگی بهبود بخشیدن آن را دریابند .بدین ترتیب،بسیاری ازعوامل مؤثردریادگیری شناخته شده است.